Gisteren deed ik mijn veertigste bevalling! Op het einde van onze driejarige opleiding tot vroedvrouw moeten we veertig bevallingen zelf hebben uitgevoerd. Dit is nodig om te kunnen afstuderen. Ik ben erg blij dat ik dit aantal bereikt heb, maar ik weet ook wel dat ik er voordeel bij had om in Afrika op stage te staan, want in België is het veel minder evident om zo snel aan dit aantal te geraken. Het was ook een erg speciale bevalling, want het ging om een stuitligging. Dit wil zeggen dat de baby niet met zijn hoofdje eerst geboren wordt, zoals in de meeste gevallen, maar eerst met zijn poepje. Dit zie je echt niet zoveel. Vaak wordt geopteerd voor een keizersnede in deze gevallen. Weer een ervaring rijker dus!
Vandaag was het dan weer een mindere dag. Ik deed de bevalling van een doodgeboren baby. Ik wikkelde het kindje in doeken, nadat de moeder het gezien had. De vader kwam even later binnen op het verloskwartier en ik vroeg hem of hij de baby ook wilde zien. Hij begreep mij niet goed en de vroedvrouw tolkte voor mij. Hij knikte. De blik in de ogen van de papa zei genoeg… Dit zijn momenten die ik liever niet zou mee maken, maar dit hoort natuurlijk ook bij het Afrika-avontuur. Je leert ook andere kanten van het leven kennen die je misschien liever niet ziet, maar je wel sterker maken.
x
Geen opmerkingen:
Een reactie posten