6 maart

Het is zover... we zijn aangekomen in Oeganda!
Gisterenavond hadden we maar gebrekkig internet, maar nu lukt dit al iets beter, dus ik hoop toch wat op mijn blog te kunnen posten. Facebook opent wel gemakkelijker, dus daar kan je ook altijd meer nieuws lezen.

De eerste dagen was het vooral reizen, zeulen met koffers en bagage. Erg vermoeiend, maar dit hoort erbij natuurlijk. Als je kan rondreizen is het leuk dat je dan de mensen ziet tijdens hun dagelijkse bezigheid. Langs de weg, leunend tegen een boom, liggend voor hun huis, vrouwen aan het wassen, kinderen aan het spelen…

De tweede dag reisden we met twee busjes verder naar de stageplaatsen. Het busje waar ik in zat, begon na een hele dag rijden te roken ter hoogte van de chauffeur (de motor bevindt zich voorin de busjes). De ventilator bleek kapot, dus we strandden aan de kant van de weg in the middle of nowhere… Geen nood, het ander busje zou verder rijden (het zou nog maar een uurtje duren voor de anderen op onze slaapplaats aankwamen) en dan om ons komen… Maar twee uur werd drie uur, drie uur vier uur… Onze chauffeur wilde een wisselstuk halen en kwam maar niet terug en ook het busje van de andere groep liet op zich wachten. Uiteindelijk wachtten we zes uur op het andere busje. Het bleek drie uur rijden in plaats van een uurtje. We leerden al gauw dat Afrikanen met een kwartier eigenlijk een uur of meer bedoelen. Rond half twee ‘s nachts zijn we eindelijk aangekomen in de jeugdherberg. Slaapwel.

Gisteren in ons huisje aangekomen. Huisje, we mogen eigenlijk wel zeggen dat het een kleine villa is. Mooi, proper, ruim. We hebben ook een grote tuin, mét mangoboom. Vandaag kwamen enkele mannen met stenen de rijpe mango’s uit de boom halen, dus het zal moeilijk zijn voor ons om er ook een paar te plukken. Tot nu toe heb ik een echt vakantiegevoel. Deze voormiddag heb ik gebadmintond in onze tuin in de blakende zon. Super. Deze voormiddag kregen we nog een rondleiding in een deel van het ziekenhuis. Morgen volgt de tweede helft en starten we met het echte werk, stage. Dit zal nog spannend worden.

Vandaag deden we ook inkopen, zodat we genoeg eten in huis hebben voor de komende week. We hebben het geluk dat Agnes, een Afrikaanse vrouw, voor ons wil koken, ons huisje wil schoonmaken en wil wassen voor ons. Hier hoeven we ons dan geen zorgen over te maken. We wilden graag eens kip eten en daarvoor moesten we naar een dorpje waar onze (uiterst verse) kip nog geslacht moest worden… Een hele ervaring (maar de daad zelf zagen we niet). We deden ook een lokaal marktje aan, waar allerlei soorten groenten en fruit te vinden waren. Mooi!